குழந்தைப் பருவ மன அழுத்தம்: மூளை செல்களில் நிலைத்திருக்கும் ஒரு 'வடு'?

குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்படும் கடுமையான மன அழுத்தம், வளர்ந்த பின் பதற்றம், மனச்சோர்வு உள்ளிட்ட மனநலப் பிரச்சினைகளுக்கான ஆபத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். செயின்ட் லூயிஸில் உள்ள வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழக மருத்துவப் பள்ளி மற்றும் பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் ஒரு உயிரியல் செயல்முறையைக் கண்டறிந்ததாகக் கூறுகின்றனர். இந்த விளைவுகள் ஏன் நீண்ட காலம் நீடிக்கின்றன என்பதை இது விளக்கக்கூடும். இந்த ஆய்வு ஆகஸ்ட் 7 அன்று நியூரான் இதழில் வெளியானது. வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழக மருத்துவப் பள்ளியில் மயக்கவியல் இணைப் பேராசிரியரான மீகன் க்ரீட், இது குழந்தைப் பருவ அதிர்ச்சி மூளை செல்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் ஒரு உடல்ரீதியான 'வடு' எனக் குறிப்பிட்டார்.

ஆய்வாளர்கள் எலிகளை ஆய்வு செய்தனர். வெகுமதி மற்றும் கடும் அனுபவங்களைச் செயலாக்கும் இரசாயனத் தூதுவரான டோபமைனை உற்பத்தி செய்யும் நரம்பணுக்கள் உள்ள, வென்ட்ரல் டெக்மென்டல் ஏரியா எனப்படும் மூளைப் பகுதியில் அவர்கள் கவனம் செலுத்தினர். இந்த நரம்பணுக்களுக்குள், ஹிஸ்டோன் எனப்படும் புரதங்களைச் சுற்றி DNA சுருள் வசந்து போல் சுற்றியிருக்கும்: இறுக்கமாகச் சுற்றியிருக்கும்போது மரபணுக்கள் செயலிழந்த நிலையில் இருக்கும்; தளர்ந்தால் அவை எளிதில் இயங்கத் தொடங்கும். குழந்தைப் பருவ மன அழுத்தம், மன அழுத்தத்துடன் தொடர்புடைய மரபணுக்களைச் சுற்றியுள்ள இந்த அமைப்பைத் தளர்த்தி, அவை பின்னர் எளிதாக இயங்கும் வகையில் தயார்நிலையில் வைக்கக்கூடும் என ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்தனர்.

மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளான இளம் எலிகளில், மன அழுத்தமின்றி வளர்க்கப்பட்ட எலிகளுடன் ஒப்பிடும்போது, டோபமைன் நரம்பணுக்களில் SETD7 எனப்படும் நொதியின் அளவு அதிகரித்திருப்பதை விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்தனர். SETD7, DNA அமைப்பைத் தளர்த்த உதவும் H3K4me1 எனும் இரசாயனக் குறியை சேர்க்கிறது. மன அழுத்தம் அனுபவிக்காத இளம் எலிகளில் ஆய்வாளர்கள் செயற்கையாக SETD7 அளவை உயர்த்தியபோது, அவை வளரும்போது அவற்றின் டோபமைன் நரம்பணுக்களில் DNA அமைப்பு மேலும் திறந்த நிலையை அடைந்தது. சாதாரண SETD7 அளவு கொண்ட எலிகளை விட, இந்த எலிகள் வளர்ந்த பின் அதிக பதற்றமாகவும், மன அழுத்தத்தைத் தாங்கும் திறன் குறைவாகவும் இருந்தன.

பின்னர் ஆய்வாளர்கள் எதிர் அணுகுமுறையை சோதித்தனர்: குழந்தைப் பருவ மன அழுத்தத்திற்குப் பிறகு, SETD7 அதிகப்படியான H3K4me1 எனும் குறியைச் சேர்ப்பதைத் தடுத்தனர். இது DNA அமைப்பை இன்னும் இறுக்கமாக மூடியதாக வைத்திருந்தது. வளர்ந்த பின் மீண்டும் மன அழுத்தத்தை எதிர்கொண்ட போதும், இந்த எலிகள் பின்னர் அசாதாரண அளவு மன அழுத்த உணர்திறன் கொள்வதிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டன. இந்த எலிகள், ஒருபோதும் மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகாத விலங்குகளைப் போலவே நடந்துகொண்டன. சாதாரண டோபமைன் நரம்பணு செயல்பாடு மற்றும் வழக்கமான சமூக, ஆய்வுணர்வுத் தன்மையுடன் இருந்தன.

கேத்தரின் ஜென்சன் பேனா பிரின்ஸ்டன் நரம்பியல் அறிவியல் நிறுவனத்தில் உதவிப் பேராசிரியரும், இந்த ஆய்வின் மூத்த ஆசிரியருமாவார். குழந்தைப் பருவ மன அழுத்தம் மூளையில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளுக்குத் தற்போது சிகிச்சைகள் எதுவும் இல்லை என்று அவர் கூறினார். எந்த மூலக்கூறு பொறிமுறையை குறிவைக்க வேண்டும் என்பது குறித்த தெளிவான புரிதல் இதுவரை இல்லாததே இதற்குக் காரணம் என்றும் அவர் கூறினார்.