பெரிய கடல்நீர் தொட்டிகளில் 'கடல் ஆன்டாசிட்' பிளாங்க்டனை எப்படி பாதிக்கிறது என சோதிக்கும் விஞ்ஞானிகள்

மனிதர்கள் ஆண்டுதோறும் வெளியிடும் கார்பன் டை ஆக்சைடில் சுமார் கால் பகுதியை கடல் உறிஞ்சுகிறது. ஆனால் அது எவ்வளவு உறிஞ்ச முடியும் என்பதற்கு இயற்கை வரம்புகள் உள்ளன; அது உறிஞ்சும் CO2 கடல்நீரை மேலும் அமிலத்தன்மை கொண்டதாக மாற்றுகிறது. தொழிற்புரட்சிக்குப் பின், கடல் மேற்பரப்பு சராசரியாக சுமார் 30% அதிக அமிலத்தன்மை கொண்டதாக மாறியுள்ளது; இது பவளப்பாறைகள் மற்றும் ஓடு உருவாக்கும் பிற உயிரினங்களுக்கு வாழ்க்கையை மேலும் கடினமாக்குகிறது. அதிக CO2-வை உறிஞ்சவும், அமிலத்தன்மையை எதிர்க்கவும் கடல்நீரில் கனிமங்களைச் சேர்க்கும் ஒரு முன்மொழியப்பட்ட முறையான கடல் காரத்தன்மை மேம்பாடு (OAE), படிப்பாய்வு செய்யப்படும் தீர்வுகளில் ஒன்று. ஆனால் இது இன்னும் பெருமளவில் சோதிக்கப்படவே இல்லை என ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

பிகெலோ கடல் அறிவியல் ஆய்வகத்தின் மூத்த ஆய்வு விஞ்ஞானியான ஸ்டீவ் ஆர்ச்சர், ஐந்து ஆண்டுகளாகப் பெரிய மீசோகாஸ்ம் சோதனைகளை நடத்தி வருகிறார். கடலின் நிலைமைகளை நேரடியாகப் பாதிக்காமல் பிரதிபலிக்கும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட அமைப்புகளான 8,000-லிட்டர் கடல்நீர் தொட்டிகளை அவர் பயன்படுத்துகிறார். 'இதைச் செய்ய முன்வரும் நிறுவனங்கள் ஏற்கெனவே உள்ளன, ஆனால் என்ன நடக்கும் என்பதற்கான போதுமான தகவல் இல்லாமலேயே அவை இதில் இறங்குகின்றன' என ஆர்ச்சர் தெரிவித்தார்.

பாறைகளின் இயற்கை தேய்மானத்தை வேகப்படுத்துவதன் மூலம் OAE செயல்படுகிறது; இதை ஆர்ச்சர் 'கடலுக்கான ஆன்டாசிட்' என்று அழைக்கிறார். வளிமண்டல CO2 உமிழ்வுகள் தற்போது தேய்மானத்தை விட வேகமாக நடப்பதால் இழந்த காரத்தன்மையை இது மீட்டெடுக்கிறது. 2021 முதல், ஜெர்மனி மற்றும் ஸ்பெயின் ஆய்வாளர்களுடன் இணைந்து ஆர்ச்சரின் குழு, கிரான் கனாரியா, பெர்கன், ஜெர்மனியில் இரண்டு தளங்கள் என ஐந்து மீசோகாஸ்ம் சோதனைகளை நடத்தியுள்ளது. சுண்ணாம்பு, புரூசைட் உள்பட வெவ்வேறு கனிமங்களை, துணை வெப்பமண்டலம் முதல் குளிர்ந்த வட அட்லாண்டிக் வரையிலான பல்வேறு கடல் நிலைமைகளில் அவர்கள் சோதித்துள்ளனர்.

இயற்கை நிலைமைகளின் கீழ் பிளாங்க்டன் சமூகங்கள் மீது OAE-இன் விளைவுகளை சோதிக்கும் முதல் பெரிய முயற்சி இதுவாகும். காரத்தன்மை மாற்றம் பிளாங்க்டனின் உடலியலை எப்படிப் பாதிக்கிறது, அந்த விளைவுகள் கடல் உணவுச் சங்கிலியில் மேலே பரவுகிறதா என்பதை இவை ஆராய்கின்றன. பிளாங்க்டன் ஒளிச்சேர்க்கைக்காக சூரிய ஒளியை எவ்வளவு வேகமாக, திறம்படப் பிடிக்கின்றன என்பதையும் ஆர்ச்சர் அளவிடுகிறார்; இது அவை உறிஞ்சும் CO2 அளவுடன் தொடர்புடையது.