பேரளவு கிரீன்லாந்து பனிமலை ஜோ தீவை மோதியும் தப்பியது

கிரீன்லாந்தின் பனிப்பாறை-ஊட்டப்படும் கடலோர கால்வாய்களில் பனிமலை செயல்பாடு அதிகமாக இருக்கும் காலம் கோடைகாலமே. 2026 ஆண்டு குறிப்பாக ஒரு வியத்தகு உதாரணத்தை அளித்தது. ஆகஸ்டில், கிரீன்லாந்தின் வடமேற்குக் கடற்கரையில் உள்ள பீட்டர்மேன் பனிப்பாறையிலிருந்து ஒரு பெரிய பனிமலை பிரிந்தது. இது அமெரிக்க வர்ஜின் தீவுகளில் உள்ள செயின்ட் தாமஸ் தீவின் அளவைக் கொண்டது. இது 2020-க்குப் பிறகு எந்த ஆர்க்டிக் பனிப்பாறையிலிருந்தும் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய பனிச்சிதைவு நிகழ்வாகும். பீட்டர்மேன், கிரீன்லாந்தின் மிகப்பெரிய கடல்-முடிவுறும் பனிப்பாறைகளில் ஒன்று. இது கிரீன்லாந்து பனித்தட்டிலிருந்து கடலுக்குள் செல்லும் பனி ஓட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த உதவுகிறது. எனவே இதன் நிலைத்தன்மையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் கடல் மட்ட உயர்வில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

இந்த பனிச்சிதைவை ஆகஸ்ட் 4 அன்று முதலில் கண்டறிந்தவர் ஒட்டாவா பல்கலைக்கழக பனிப்பாறையியல் முனைவர் பட்ட மாணவர் ஆடம் கார்போ ஆவார். ஐரோப்பிய விண்வெளி முகமையின் செண்டினல்-1 திட்டத்தின் படங்களைப் பயன்படுத்தி இதை அவர் கண்டறிந்தார். தட்டையான மேற்பரப்புடைய இந்த பனிமலை, 'பனித்தீவு' என அழைக்கப்படுகிறது. பிரிந்தபோது இது 76 சதுர கிலோமீட்டருக்கும் சற்று அதிகமாக இருந்தது. 2012-இல் ஏற்பட்ட 130 சதுர கிலோமீட்டர் நிகழ்வுக்குப் பிறகு, பீட்டர்மேனிலிருந்து பிரிந்த மிகப்பெரியது இதுவே. முந்தைய பெரிய பனிச்சிதைவுகள் 2008-இல் (31 சதுர கிலோமீட்டர்) மற்றும் 2010-இல் (250 சதுர கிலோமீட்டருக்கும் சற்று அதிகம்) நிகழ்ந்தன. பனிப்பாறையில் இன்னும் இரண்டு பெரிய பிளவுகள் உள்ளன. இவை சுமார் 94 மற்றும் 84 சதுர கிலோமீட்டர் அளவிலான மேலும் பனித்தீவுகளை இறுதியில் வெளியிடும் என விஞ்ஞானிகள் மதிப்பிடுகின்றனர். ஆனால் அது எப்போது நிகழும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.

நிக்கல்ஸ் கல்லூரியின் பனிப்பாறையியல் நிபுணர் மௌரி பெல்டோ, NASA-USGS லேண்ட்சாட் செயற்கைக்கோள் படங்களைப் பயன்படுத்தி இந்த பனிமலையைக் கண்காணித்தார். முதல் வாரத்தில் இது சராசரியாக ஒரு நாளைக்கு சுமார் 3 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பீட்டர்மேன் கால்வாய் வழியாக நேர்ஸ் நீரிணையை நோக்கி நகர்ந்தது. பின்னர் இது ஜோ தீவு எனப்படும் ஒரு சிறிய பாறைத் தீவை மோதியது. இந்த நிகழ்வை லேண்ட்சாட் 9 செயற்கைக்கோள் ஆகஸ்ட் 23, 24 ஆகிய தேதிகளில் படம் பிடித்தது. இத்தகைய மோதல்கள் சிதைவைத் தூண்டலாம். 2010-இல் ஜோ தீவை மோதிய ஒரு பனித்தீவு இரண்டாகப் பிளவுபட்டது.

புதிய பீட்டர்மேன் பனித்தீவு, பிரியும்போது 150 மீட்டருக்கும் குறைவான தடிமன் கொண்டதாக மதிப்பிடப்பட்டது. மோதலுக்குப் பிறகும் இது சிதையாமல் இருந்தது. "இது ஜோ தீவுடன் மோதியபோது நாங்கள் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தோம். மேலும் சிதைவு இல்லாமல் இது தப்பியதைக் கண்டு நாங்கள் ஆச்சரியப்பட்டோம்," என்று கார்போ தெரிவித்தார். காற்று மற்றும் நீரோட்டங்கள் பின்னர் இதை நேர்ஸ் நீரிணை வழியாக தென்மேற்கு நோக்கி கொண்டு சென்றன. அலைகள், காற்று, உருகுதல் ஆகியவை இதை பலவீனப்படுத்தி இறுதியில் சிதைக்கும் வரை இதன் பயணம் படிப்படியாக மேலும் அழிவுகரமாக மாறும்.

பீட்டர்மேன் பனித்தீவுகளும் அவற்றின் துண்டுகளும் ஆர்க்டிக் கடல்நீரில் நீண்ட தூரம் பயணிக்க முடியும். இவை கப்பல்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புக்கு அபாயங்களை உருவாக்குகின்றன. அதே நேரத்தில் உருகும்போது சுற்றியுள்ள கடல்களில் நன்னீரையும் வெளியிடுகின்றன. இத்தகைய பல துண்டுகள் இறுதியில் கோபர்க் மற்றும் பாஃபின் தீவுகளின் கடற்கரைகளுக்கு அருகில் தரையிறங்கியுள்ளன.