குழந்தை பருவ கீமோதெரபி கல்லீரல் செல்களை பெரியவர் போல முதிர்வடையச் செய்கிறது: ஆய்வு

சிஸ்பிளாட்டின், கார்போபிளாட்டின் போன்ற பிளாட்டினம் அடிப்படையிலான கீமோதெரபி மருந்துகள், சில புற்றுநோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு உயிர்காக்கும் சிகிச்சையாக உள்ளன. இவற்றில் ஹெபடோபிளாஸ்டோமா என்ற அரிய குழந்தைப் பருவ கல்லீரல் புற்றுநோயும் அடங்கும். இந்த மருந்துகள், ஹெபடோபிளாஸ்டோமாவின் ஐந்தாண்டு உயிர்வாழ் விகிதத்தை 20 சதவீதத்திலிருந்து, ஒரே இடத்தில் இருக்கும் கட்டிகளுக்கு 80 சதவீதத்திற்கும் மேலாக உயர்த்தின. ஆனால் பிளாட்டினம் மருந்துகள் டிஎன்ஏவைச் சேதப்படுத்தி செயல்படுவதால், ஆரோக்கியமான செல்களிலும் பிறழ்வுகளை ஏற்படுத்துகின்றன. இது எதிர்காலத்தில் புதிய புற்றுநோய் ஏற்படும் அபாயத்தை அதிகரிக்கலாம். பெரியவர்களில் இந்த பிறழ்வுகள் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; குழந்தைகளில் இது எவ்வளவு தெளிவாக உள்ளது என்பது இன்னும் குறைவாகவே தெரிகிறது.

வியாழக்கிழமை சயின்ஸ் (Science) இதழில் வெளியான ஒரு புதிய ஆய்வில், கிங்க்ஸ் கல்லூரி லண்டனின் பேராசிரியர் ஃபோட் ரூஹானி இணை ஆசிரியராக இருந்தார். இந்த ஆய்வு, ஹெபடோபிளாஸ்டோமாவுக்குப் பிளாட்டினம் சிகிச்சை பெற்று, பின்னர் கட்டியை அகற்ற அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்ட குழந்தைகளை ஆராய்ந்தது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஆரோக்கியமான, புற்றுநோய் பாதித்த கல்லீரல் திசுக்கள் மற்றும் ரத்த மாதிரிகளை சேகரித்து, நானோசீக் (NanoSeq) என்ற நுட்பமான டிஎன்ஏ வரிசைமுறைப் பகுப்பாய்வு முறையில் பரிசோதித்தனர். இதன் முடிவுகளை, வேறு மருந்துகளால் சிகிச்சை பெற்ற குழந்தைகள், அறுவை சிகிச்சைக்கு முன் எந்த சிகிச்சையும் பெறாத குழந்தைகள், மற்றும் கருவின் கல்லீரல் திசு ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிட்டனர்.

பிளாட்டினத்திற்கு உள்ளானதால், மரபணுக்களில் நூற்றுக்கணக்கான பிறழ்வுகள் ஏற்பட்டன — ஒரு கல்லீரல் மாதிரிக்கு சராசரியாக 2,200 பிறழ்வுகள் — இது வழக்கமாக பெரியவர்களின் கல்லீரலில் காணப்படும் அளவு. அதாவது, இந்த மருந்துகள் குழந்தைகளின் கல்லீரல் செல்களை முதிர்ச்சியடையச் செய்தன. பிளாட்டினத்திற்கு உள்ளான அளவுக்கு ஏற்ப பிறழ்வுகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்தது: சிஸ்பிளாட்டின் மட்டும் பெற்ற குழந்தைகளில், சிஸ்பிளாட்டின் மற்றும் கார்போபிளாட்டின் இரண்டையும் பெற்றவர்களை விட பிறழ்வுகள் குறைவாக இருந்தன. இந்த பிறழ்வுகள் கல்லீரல் நோய்கள் அல்லது இரண்டாம் நிலை கட்டிகள் ஏற்படும் வாய்ப்பை அதிகரிக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்தனர்.

கீமோதெரபி உடல் முழுவதும் பரவும் சிகிச்சையாக இருந்தாலும், ரத்த செல்களை விட கல்லீரல் செல்களில் மிக அதிகமான பிறழ்வுகள் காணப்பட்டன. “பிளாட்டினம் மற்ற செல்களை விட கல்லீரல் செல்களுக்கு வேறுவிதமாக ஏதோ செய்கிறது” என்று ரூஹானி கூறினார். மருந்து கல்லீரலில் வேறுவிதமாக வளர்சிதைமாற்றம் அடைகிறதா, அல்லது கல்லீரல் செல்கள் வேறுவிதமாக தன்னைச் சீரமைக்கின்றனவா என்பது இன்னும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்று அவர் மேலும் கூறினார். இந்த பிறழ்வுகள் இந்த செல்கள் நிச்சயமாக புற்றுநோயாக மாறும் என்று அர்த்தமில்லை என்றும், எதிர்காலத்தில் பிரச்சினைகள் ஏற்படக்கூடிய வாய்ப்பு இருப்பதை மட்டுமே இது காட்டுகிறது என்றும் அவர் எச்சரித்தார்.

பேய்லர் மருத்துவக் கல்லூரியின் பேராசிரியர்களான சஞ்சீவ் வாசுதேவன் மற்றும் டொனால்ட் வில்லியம்ஸ் பார்சன்ஸ் ஒரு கண்ணோட்டக் கட்டுரை எழுதினர். இதில் அவர்கள் இந்த கண்டுபிடிப்புகள் குறித்து பின்வருமாறு குறிப்பிட்டனர். “கல்லீரல் புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை பெற்ற குழந்தைகளை, அவர்களது மூன்றாவது வயது தசாப்தத்திற்கும் மேல் உயிர்வாழ்வு குறித்து ஆய்வு செய்வதற்கான வலுவான ஆதாரத்தை இவை அளிக்கின்றன.”