வெகுமதிக்கு மூளையின் பதிலே மனத்திடத்தின் திறவுகோல்: WTC மீட்பர் ஆய்வு

2001 செப்டம்பர் 11ஆம் தேதி நியூயார்க் உலக வர்த்தக மையம் (WTC) மீதான தாக்குதலுக்குப் பின் மீட்புப் பணியில் ஈடுபட்டவர்கள் குறித்து புதிய ஆய்வு ஒன்று நடத்தப்பட்டது. வெகுமதிகளை எதிர்பார்க்கும்போது மூளை எப்படி செயல்படுகிறது என்பதே, மனஉளைச்சலுக்குப் பின் மனத்திடம் பெறுவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என இந்த ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது. இந்த ஆய்வு முடிவுகள் ‘பயாலஜிக்கல் சைக்கியாட்ரி: காக்னிட்டிவ் நியூரோசயின்ஸ் அண்ட் நியூரோஇமேஜிங்’ இதழில் வெளியாகியுள்ளன. இவற்றை யேல் மருத்துவப் பள்ளி மற்றும் மவுன்ட் சைனாய் இக்கான் மருத்துவப் பள்ளி ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்கள் நடத்தியுள்ளனர்.

கடும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளானாலும், ஆயிரக்கணக்கான WTC மீட்பர்கள் மனத்திடத்துடன் இருந்தனர்; மற்றவர்களோ நாள்பட்ட PTSD கொண்டவர்களாக மாறினர். ‘ஏன் இப்படி நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினோம்’ என்கிறார் இணை முதன்மை ஆய்வாளர் ராபர்ட் எச். பியட்ர்ஸாக் (Pietrzak), யேல் மருத்துவப் பள்ளியின் மனநல மருத்துவப் பேராசிரியர். மனப்பின்னோக்கு நினைவுகள், தொடர் விழிப்புணர்வு போன்ற அறிகுறிகளைத் தாண்டி, PTSD மகிழ்ச்சி, இன்பம், அன்பு போன்ற நேர்மறை உணர்வுகளை உணரும் திறனையும் குறைக்கக்கூடும் என அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

வெகுமதி செயலாக்கம் — நேர்மறை உணர்வு, நம்பிக்கை, ஆவல் — மனஉளைச்சலை எதிர்கொள்ளும் திறனுடன் நீண்டகாலமாகத் தொடர்புடையது என்றாலும், இதன் பின்னணியில் உள்ள மூளை செயல்பாடுகள் அரிதாகவே ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன. 9/11க்குப் பின் கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்கள் கழித்து, WTC சுகாதாரத் திட்ட பொது மீட்பர் குழு பங்கேற்பாளர்களை ஆய்வாளர்கள் ஸ்கேன் செய்தனர். வெகுமதி சார்ந்த ஒரு பணியின்போது செயல்பாட்டு MRI (fMRI) முறையைப் பயன்படுத்தி இந்த ஸ்கேன் நடத்தப்பட்டது. பங்கேற்பாளர்கள் மூன்று குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டனர்: நாள்பட்ட WTC தொடர்பான PTSD உள்ள மீட்பர்கள், கடும் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளான ஆனால் மனத்திடத்துடன் இருந்த மீட்பர்கள். மூன்றாவதாக, குறைந்த அளவே மனஉளைச்சலுக்கு ஆளான, மனநலம் சிறப்பாக இருந்த மீட்பர்கள் இடம்பெற்றனர்.

வெகுமதிகளைக் கண்டறியும் நியூக்ளியஸ் அக்கும்பென்ஸ் மற்றும் அவற்றை மதிப்பிடும் வென்ட்ரோமீடியல் ப்ரீஃப்ரான்டல் கார்டெக்ஸ் ஆகிய இரு மூளைப் பகுதிகள் இதில் முக்கியமானவை. இவ்விரு பகுதிகளிலும், மனத்திடத்துடன் இருந்த குழுவினரிடமே செயல்பாடு மிக அதிகமாக அதிகரித்திருந்தது. இந்த அதிகரிப்பு, PTSD குழுவைவிடவும், குறைந்த வெளிப்பாடு பெற்ற குழுவைவிடவும் கணிசமாக அதிகமாக இருந்தது. பின்-முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர் சாரென் சீலி (Seeley), பங்கேற்பாளர்களின் சுயமதிப்பீட்டு பதில்கள் PTSD உள்ளவர்களையும் இல்லாதவர்களையும் மட்டுமே வேறுபடுத்திக் காட்டியதாகத் தெரிவித்தார். மேலும், மூளைப் பிம்ப தரவுகள் மனத்திடமிக்க மீட்பர்களிடையே சுயமதிப்பீடு கண்டறியாத ஒன்றைப் பதிவு செய்ததாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

இணை முதன்மை ஆய்வாளரும், மவுன்ட் சைனாய் இக்கான் மருத்துவப் பள்ளியின் மனநல மருத்துவப் பேராசிரியருமான எம். மெர்சிடிஸ் பெரெஸ்-ரோட்ரிகஸ் (Perez-Rodriguez), எதிர்கால ஆய்வுக்கான ஒரு கருதுகோளை முன்வைக்கிறார். இந்த வெகுமதி சார்ந்த மூளைத் திறன் மாற்றியமைக்கக்கூடிய சிகிச்சை இலக்காக அமையுமா என்பதே அந்தக் கருதுகோள். அதாவது, PTSD நோயைத் தடுக்கவோ சிகிச்சையளிக்கவோ, நேர்மறையான விளைவுகளை முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்குமாறு மூளையை ‘பயிற்றுவிக்க’ முடியுமா என்பதுதான் அது.