ஒளி எட்டாத இடங்களை காண குவாண்டம் உணர்விகளை முன்மொழியும் விஞ்ஞானிகள்

பூமியை அவதானிக்கும் செயற்கைக்கோள்கள் பயன்படுத்தும் வழக்கமான ஒளியியல் உணர்விகளுக்குச் செயல்பட நிலையான ஒளித் துகள் ஓட்டம் தேவை. துருவ இரவுகள், அடர்ந்த காடுகளின் நிழல் தரை, ஆழ்கடல் அடுக்குகள் போன்ற ஒளி குறைவான இடங்களில் இதனால் அவற்றுக்கு ஒரு கடும் எல்லை உள்ளது. இந்த எல்லையைத் தாண்ட, சுமந்தா தாஸ், மாலினி ராய் சவுத்ரி ஆகிய ஆய்வாளர்கள் ஒரு புதிய கட்டமைப்பை முன்மொழிந்துள்ளனர். 'குவாண்டம்-மேம்படுத்தப்பட்ட பல்-நிறமாலை தொலைவு உணர்தல்' அல்லது QEMRS எனும் இக்கட்டமைப்பு, ரிமோட் சென்சிங் ஆஃப் என்வைரன்மென்ட் இதழில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. வழக்கமான கேமராக்களை விட மிகக் குறைவான ஒளித்துகள்களிலிருந்து தரமான தகவலைப் பெற, மூன்று தசாப்தங்களாக ஆய்வக சோதனைகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட குவாண்டம் ஃபோட்டானிக்ஸ் நுட்பங்களை இது கடன்வாங்குகிறது.

ஒரு லென்ஸில் விழும் ஒளியின் அளவை வெறுமனே எண்ணுவதற்குப் பதிலாக, தனித்தனி ஒளித்துகள் வருகைகளுக்கு இடையேயான நுட்பமான புள்ளியியல் தொடர்புகளை இந்த அமைப்பு அளக்கும்; இது பின்னணி இரைச்சலை வடிகட்டும். 'இந்த வரம்பு முதன்மையாகத் தொழில்நுட்பரீதியானது அல்ல, புள்ளியியல் ரீதியானது; வழக்கமான ஒளித்துகள் கண்டறிதலின் அடிப்படைக் கருதுகோள்கள் மிக-குறைந்த ஒளியில் தோல்வியடைவதே இதற்குக் காரணம்' என தாஸ் கூறினார். இந்தக் கட்டமைப்பு இரண்டு வகைகளை விவரிக்கிறது. முதலாவது செயலற்ற முறை; இது மிக மங்கலான இயற்கை ஒளியை, குளிர்பதன வெப்பநிலையில் வைக்கப்படும் சூப்பர்கண்டக்டிங் நானோவயர் உணர்விகளால் பிடிக்கும். இரண்டாவது இயங்கும் முறை; இதில் ஒரு செயற்கைக்கோள் இரட்டை பின்னிப்பிணைந்த ஒளித்துகள்களை உருவாக்கும். ஒன்றைக் கீழே இலக்கை நோக்கி அனுப்பி, மற்றொன்றை உள்ளேயே வைத்திருந்து, சமிக்ஞை திரும்பும்போது இணைந்த அளவீட்டைச் செய்யும்.

பூமியின் கொந்தளிப்பான வளிமண்டலம் ஒளித்துகள்களின் அசல் குவாண்டம் பின்னிப்பிணைப்பை அழித்தாலும், இலக்கை பின்னணி இரைச்சலிலிருந்து அடையாளம் காண போதுமான தொடர்பு எஞ்சியிருக்கும் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். எனினும், இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை விண்ணில் கொண்டு செல்வது உண்மையான பொறியியல் சவால்களைக் கொண்டுள்ளது; தேவையான குளிர்பதன அமைப்புகள் பெரியவை, கனமானவை, அதிக மின்சாரம் தேவைப்படுபவை. எனவே ஆரம்பகட்ட குவாண்டம் செயற்கைக்கோள்கள் தொடர்ந்து பூமி முழுவதையும் ஸ்கேன் செய்யாமல், வழக்கமான உணர்விகள் முற்றிலும் தோல்வியடையும் குறிப்பிட்ட இருண்ட பகுதிகளில் மட்டுமே இயங்கும்.

இந்த அமைப்பை அளவீடு செய்வதும் ஒரு சவாலே; வழக்கமான கருவிகள் ஒளிக்கு எளிய, நேரியல் பதிலைக் கருதுகின்றன, ஆனால் குவாண்டம் உணர்விகள் சிக்கலான புள்ளியியல் நிகழ்தகவுகளைச் சார்ந்துள்ளன. தரையில் உருவகப்படுத்தப்பட்ட இருண்ட சூழல்களையும், சந்திரனின் இரவுப் பக்கத்திலிருந்து மங்கலாகப் பிரதிபலிக்கும் பூமி-ஒளியையும் பயன்படுத்தி, இரு-அடுக்கு அளவீட்டு உத்தியை ஆய்வாளர்கள் முன்மொழிகின்றனர். ஏற்கெனவே உள்ள செயற்கைக்கோள்களுக்கு மாற்றாக அல்ல, மாறாக ஒரு துணை உணர்தல் முறையாக QEMRS-ஐ அவர்கள் விவரிக்கின்றனர். பூமி மற்றும் கோள் அறிவியலுக்கான புதிய அவதானிப்பு தளத்தை இது திறக்கக்கூடும்.