மனித மரபுவழி மரத்துக்கு பெரும் திருத்தம்: மேலும் சில இனங்களை ஹோமோவுக்குள் சேர்க்க முன்மொழிவு

மனிதப் பரிணாமத்தில் அண்மைக் கண்டுபிடிப்புகள், நம் மூதாதையர்களைப் பெயரிட்டு வகைப்படுத்தும் முறையை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்குகின்றன என மோனாஷ் பல்கலைக்கழக ஆய்வு வாதிடுகிறது. American Journal of Biological Anthropology இதழில் வெளியான இக்கட்டுரை, உயிரினங்களைப் பெயரிட்டு வகைப்படுத்தும் அறிவியலான வகைப்பாட்டியலை (taxonomy) பெரிதும் மறுபரிசீலனை செய்ய அழைப்பு விடுக்கிறது. கடந்த நான்கு முதல் ஐந்து மில்லியன் ஆண்டுகளின் அனைத்து மனித இனங்களையும், அவற்றின் நெருங்கிய தொல்லுயிர் உறவினர்களையும் ஹோமோ எனும் ஒரே பேரினத்துக்குள் வைக்க இது முன்மொழிகிறது.

மனிதப் பரிணாமம் பெரும்பாலும் ஒரு நேர்த்தியான வரிசையாகவே வரையப்படுகிறது — குரங்கு போன்ற மூதாதையரிலிருந்து ஆஸ்ட்ராலோபிதேகஸ், ஆரம்ப ஹோமோ வழியாக இன்றைய ஹோமோ சேபியன்ஸ் வரை. ஆனால் தொல்லுயிர் எச்சப் பதிவு இதைவிட மிகவும் சிக்கலானது. புதிய எச்சங்கள் கிடைக்கக் கிடைக்க, மனிதரை அவர்களின் நெருங்கிய உறவினர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்தப் பயன்பட்ட பல பண்புகளை வரையறுப்பது கடினமாகிவிட்டது. முதன்மை ஆய்வாளர் முனைவர் இயன் டவுல் (மோனாஷ் பயோமெடிசின் டிஸ்கவரி நிறுவனம்), ஹோமோவுடன் ஆஸ்ட்ராலோபிதேகஸ், பாரந்த்ரோபஸ் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கிய தற்போதைய அமைப்பு குறைவான பயனுள்ளதாகவும் குறைவான துல்லியமானதாகவும் மாறிவருகிறது என்கிறார்.

பாரம்பரியமாக, பெரிய மூளை, முன்னேறிய கருவிப் பயன்பாடு போன்ற பண்புகளால் ஹோமோ உறுப்பினர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டனர். இந்தக் குறியீடுகள் இப்போது மங்கிவிட்டன: சில ஹோமோ உறுப்பினர்கள் மிகச் சிறிய மூளையைக் கொண்டிருந்தனர்; பாரந்த்ரோபஸும் ஆஸ்ட்ராலோபிதேகஸும் சிக்கலான நடத்தைகளைச் செய்யவல்லவை என்பதற்கும் சான்று உள்ளது. இந்தக் குழுக்கள் தனித்தனி பரிணாமக் கிளைகளாக (clades) இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவற்றை வேறுபடுத்தப் பயன்பட்ட நடத்தை மற்றும் சூழலியல் வேறுபாடுகளைத் தக்கவைப்பது கடினமாகிவிட்டது என டவுல் குறிப்பிடுகிறார்.

கடந்த 50 ஆண்டுகளில், வகைப்பாட்டியல் உண்மையான பரிணாமக் குழுக்களை — ஒரு பொது மூதாதையரையும் அதன் அனைத்து வழிமரபினரையும் கொண்ட கிளைகளை — பிரதிபலிக்க முயன்று வருகிறது; ஆனால் மனித வகைப்பாடு இதைப் பின்பற்ற தாமதப்படுகிறது. ஆஸ்ட்ராலோபிதேகஸையும் பாரந்த்ரோபஸையும் உள்ளடக்க ஹோமோவை விரிவுபடுத்தினால், மேலும் நிலையான ஒரு சித்திரம் கிடைக்கும்; புதிய எச்சம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் குழுக்களை மீண்டும் வரையறுக்க வேண்டிய தேவையும் குறையும் என டவுல் வாதிடுகிறார்.