மூளை உண்மையிலேயே "முடிவெடுக்கிறதா"? இல்லை என்கிறார் நரம்பியல் விஞ்ஞானி

பல தசாப்தங்களாக, அறிவாற்றல் நரம்பியல் அறிவியல், உலகை உணர்வதற்கும் அதன்படி செயல்படுவதற்கும் இடையில் முடிவெடுத்தலை ஒரு தனி படியாகக் கருதி வந்துள்ளது — புலனுணர்விலிருந்து சிந்தனைக்கும், சிந்தனையிலிருந்து செயலுக்கும் தகவல் நேர்கோட்டில் பாய்வதாகவும், ஒவ்வொரு படிக்கும் தனி மூளைச் செயல்பாடு இருப்பதாகவும் இது கூறுகிறது. இந்தியானா பல்கலைக்கழகத்தின் உளவியல் மற்றும் மூளை அறிவியல் துறை பேராசிரியர் டாம் ஜேம்ஸ், ஜர்னல் ஆஃப் காக்னிட்டிவ் நியூரோசயின்ஸ் இதழில் வெளியான புதிய ஆய்வில், இந்த "சாண்ட்விச் மாதிரி" மூளையைப் பற்றி அறியப்பட்டவற்றுடன் பொருந்தவில்லை என்று வாதிடுகிறார்: உணர்வுக்கும் இயக்கத்திற்கும் நரம்பு அமைப்புகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர், ஆனால் முடிவெடுக்கும் தனித் தளமாக செயல்படும் இணையான மூளைப் பொறிமுறை எதுவும் இல்லை.

மாறாக, உணர்வு, உணர்வு-இயக்கம், இயக்கம் ஆகிய செயல்முறைகளின் தொடர்ச்சியான தொடர்பிலிருந்து நோக்கம் கொண்டதுபோல் தோன்றும் நடத்தை உருவாகிறது என்று ஜேம்ஸ் முன்மொழிகிறார்; இதை அவர் முடிவெடுத்தல் எனும் சொல்லுக்குப் பதிலாக "செயல் தேர்வு" என்கிறார். உணர்வு, இயக்கம், உணர்வு-இயக்க கூறுகளால் மட்டுமே கட்டமைக்கப்பட்ட எளிய ரோபோ ஒன்றை அவர் எடுத்துக்காட்டுகிறார்: முடிவெடுக்கவோ உத்தி வகுக்கவோ திறனில்லாத அந்த ரோபோ, "சுவரைப் பின்தொடரும்" நடத்தையைக் காட்டுகிறது, அது நோக்கமுடையதாகவும் இலக்குசார்ந்ததாகவும் தெரிகிறது. "அந்த ரோபோவில் முடிவுகள் உள்ளமைக்கப்படவில்லை" என்று ஜேம்ஸ் கூறினார். "அது தன் சூழலை உணர்ந்து அதற்கேற்ப நகர்கிறது... ரோபோ முடிவெடுப்பது போலத் தெரிகிறது. ஆனால் அது அப்படி இல்லை."

பிசிக்கலிஸ்ட் என அழைக்கப்படும், டேனியல் டென்னட் தொடர்பான தத்துவத்தை ஜேம்ஸ் மேற்கோள் காட்டுகிறார்; இதன்படி, இயற்பியல் செயல்முறைகள் மட்டுமே இயற்பியல் நிகழ்வுகளை ஏற்படுத்த முடியும். முடிவு என்பது இயற்பியல் அல்லாத, அரூபமான கருத்தாக்கமாக இருப்பதால், முடிவு தானாக நேரடியாக ஒரு செயலை ஏற்படுத்த முடியாது என்று அவர் வாதிடுகிறார். ஒரு பொருளின் நிறை மையம் ஒரு கணிதக் கருத்தாக்கம் மட்டுமே; அதை அப் பொருளிலிருந்து தனியாகப் பிரித்து நகர்த்த முடியாது என்பதைப் போலவே இதுவும்.

நடத்தையைக் கண்காணித்து இயக்கும் ஒரு மைய மூளை "கட்டுப்பாட்டாளர்" இருப்பதாகக் கூறுவது, டென்னட் "கார்ட்டீசியன் தியேட்டர்" என்று அழைத்த தத்துவப் பிரச்சினையை ஏற்படுத்தும் என்றும் ஜேம்ஸ் வாதிடுகிறார்: அந்தக் கட்டுப்பாட்டாளருக்குள் அதன் சொந்தச் செயல்பாட்டை விளக்க இன்னொரு உள் பார்வையாளர் தேவைப்படும், அந்த பார்வையாளருக்கும் இன்னொருவர் தேவைப்படுவார் — இது முடிவற்ற தொடராகிவிடும்.