3,200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே 'பிராண்டாக' செயல்பட்ட அரேபிய மட்பாண்டம்

நவீன பெருநிறுவனங்களுக்கு வெகுகாலம் முன்பே, வடமேற்கு அரேபியாவின் குரய்யா வாசஸ்தலத்தில் இருந்த கைவினைஞர்கள், நவீன பிராண்ட் ஒன்றைப் போலவே பல வழிகளில் செயல்பட்ட தனித்துவமான இரு-வண்ண மட்பாண்டங்களை தயாரித்தனர். இது வியன்னா பல்கலைக்கழகத்தின் மார்ட்டா லுசியானி தலைமையில் நடத்தப்பட்டு, பிளாஸ் ஒன் இதழில் வெளியான ஆய்வில் கூறப்பட்டுள்ளது. முன்பு மிடியனைட் மட்பாண்டம் என அழைக்கப்பட்ட இந்த மட்பாண்டங்கள், உண்மையில் குரய்யாவிலேயே தயாரிக்கப்பட்டவை என ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். இது இதன் தோற்றம் குறித்த முந்தைய கருத்துக்களை மறுக்கிறது.

எம்ஐடி, ஹார்வர்ட் பண்டைய அண்மைக் கிழக்கு அருங்காட்சியகம், ஆஸ்திரிய தொல்பொருள் ஆய்வு நிறுவனம், டியூ வியன்னா, சிட்னி பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட ஆய்வாளர்களைக் கொண்ட குழு, பல வெண்கல யுக மட்பாண்ட ஏடுகளை பரிசோதித்தது. அடுக்குப் பொருள் ஆய்வு, பாத்திர வடிவமைப்பு தொழில்நுட்பம், போலரைசிங் நுண்ணோக்கியின் கீழ் மட்பாண்ட மெல்லிய அறைகளின் பெட்ரோகிராஃபிக் பகுப்பாய்வு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தினர். நியூட்ரான் ஆக்டிவேஷன் பகுப்பாய்வு மூலம் வேதி கையொப்ப சரிபார்ப்பையும் செய்தனர். இந்த மட்பாண்டத்தை பிராண்டு என அழைக்கலாமா என தீர்மானிக்க ஆய்வாளர்கள் பல அளவுகோல்களை பயன்படுத்தினர். காட்சி அடையாளம், பொருள் நேர்த்தி, தொழில்நுட்ப தொடர்ச்சி, மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்தி ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும். ஏற்றுமதி பரவல், உள்ளூர் பின்பற்றல், வணிக நோக்கம், கலாச்சார பெருமை ஆகியவும் அந்த அளவுகோல்களில் இடம்பெற்றன.

முதல் குரய்யா வண்ண மட்பாண்டம் சுமார் 3,600 ஆண்டுகளுக்கு முன் தயாரிக்கப்பட்டது என வியன்னா பல்கலைக்கழக முனைவர் பட்ட மாணவியும் இணை ஆசிரியருமான டோராலீஸ் க்ளைன்செக் தெரிவிக்கிறார். சுமார் 3,200 ஆண்டுகளுக்கு முன், மட்பாண்ட தொழிலாளர்கள் விலங்குகள் மற்றும் மனித சடங்குகளை சித்தரிக்கும் செழிப்பான தொகுப்பை உருவாக்கினர். இது தென் லெவண்ட் பகுதியில் உள்ள டெல் எல்-கெலீஃபா, எகிப்திய தெய்வம் ஹாதோரின் திம்னா ஆலயம் உள்ளிட்ட தளங்களுக்கு நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர் வடக்கே ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டது. தெற்கே வட அரேபியாவிற்கும் சென்றது.

குரய்யாவில் இந்த மட்பாண்ட உற்பத்தி மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள், இறுதி இரும்பு யுகம் வரை தொடர்ந்தது. களிமண், நீர், எரிபொருள் போன்ற வளங்கள் அரிதாக இருந்தும், வெண்கல யுகத்தில் வாசஸ்தல சமூகங்கள் தங்கள் சொந்த மட்பாண்ட தொகுப்பை உருவாக்கும் அளவுக்கு வளமையாக இருந்தன என்பதை இக்கண்டுபிடிப்புகள் காட்டுவதாக லுசியானி தெரிவித்தார். இதை வீட்டில் பாதுகாக்கவும், வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யவும் அவர்கள் பயன்படுத்தினர்.