தொல்லுயிர் எச்சக் கால்கள் மனிதப் பரிணாம வரலாற்றில் விஞ்ஞானிகளை தவறாக வழிநடத்துகின்றனவா?

மனிதர்களும் சிம்பன்சிகளும் 6 முதல் 7 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு பொதுவான மூதாதையரிடமிருந்து பிரிந்தனர் — இதை கடைசி பொதுவான மூதாதையர் (LCA) என அழைக்கின்றனர். இந்த மூதாதையர் காடுகளில் உயரமான கிளைகளில் நகர்ந்ததா, செங்குத்தான மரத் தண்டுகளில் ஏறியதா, அல்லது இரண்டையும் செய்ததா என்பதை அறிவது மனிதப் பரிணாம வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதில் முக்கியமானது. இதில் தொடர்ந்து இரு கால்களால் நடக்கும் பழக்கம் (bipedalism) எப்படி உருவானது என்பதும் அடங்கும்.

சிம்பன்சிகள் வலுவான மரத் தண்டு ஏறுநர்கள்; ஏறும்போது அவற்றின் கணுக்கால் சுமார் 45 டிகிரி வரை மேல்நோக்கி வளையும், மனிதர்களின் கணுக்காலோ சுமார் 20 டிகிரி மட்டுமே வளையும். குரங்குகள் மரங்களில் நகர மேலும் தங்கள் கைகளையே சார்ந்திருப்பதாகக் கருதப்பட்டு வந்தது; இது கடைசி பொதுவான மூதாதையருக்கு ஏப்பினைப் போன்ற கால்களா அல்லது குரங்கினைப் போன்ற கால்களா இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணங்களை வடிவமைத்தது.

ஓஹையோ ஸ்டேட் பல்கலைக்கழகத்தின் புதிய ஆய்வு இந்தக் கருத்தை மறுபரிசீலனை செய்கிறது. முதன்மை ஆசிரியரும் மானிடவியல் உதவிப் பேராசிரியருமான லூக் ஃபேனின், ஐவரி கோஸ்ட் நாட்டிலுள்ள தாய் ஃபாரெஸ்ட் மங்கி புராஜெக்ட் கள ஆய்வு நிலையத்தில் ஆய்வு மேற்கொண்டார். சிம்பன்சிகளைப் போன்ற நெகிழும் கணுக்கால்கள் இல்லாத காட்டு சூட்டி மங்காபே குரங்குகளை அவர் வீடியோ எடுத்தார். இந்தக் குரங்குகள் தங்கள் நடுக்கால் பகுதியை (midfoot) 46 டிகிரி வரை வளைக்க முடியும் என அளவீடுகள் காட்டின. இது உணவு தேடும்போதும், மறைந்து கொள்ளும்போதும், உறங்கும் இடம் தேடும்போதும் குறுகிய செங்குத்து மரத் தண்டுகளில் ஏற போதுமான அளவு. "சில குரங்குகளால் ஏப்பினைப் போல செங்குத்தாக ஏற முடியாது எனச் சிலர் கூறுகின்றனர்," என்று ஃபேனின் கூறினார். "இங்கே ஒரு செயல்பாட்டு சமநிலை இருப்பதாக நாங்கள் கூறுகிறோம். சிம்பன்சியைப் போன்ற கால் இல்லை என்பதற்காக மட்டும் செங்குத்து ஏறுதலை நிராகரிக்க முடியாது," என்றார்.

இந்த ஆய்வு இந்த வாரம் PNAS இதழில் வெளியானது. தாய் திட்டத்தை இணை இயக்கும் ஓஹையோ ஸ்டேட் பல்கலைக்கழக மானிடவியல் பேராசிரியர் டபிள்யூ. ஸ்காட் மெக்ராவ் இதன் மூத்த ஆசிரியர். "முன்னேறிய ஏப்பினைப் போன்ற கால் இருந்தால்தான் செங்குத்தாக ஏற முடியும் என்ற எண்ணம் ... உண்மையல்ல," என்று மெக்ராவ் கூறினார். கடைசி பொதுவான மூதாதையரின் கால்கள் பற்றிய போட்டியிடும் கருத்துகளை இந்த ஆய்வு முடிவுகள் மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன. சில கோட்பாடுகள் ஏப்பினைப் போன்ற கால் அவசியம் எனக் கருதின, மற்றவை ஏற்கெனவே குரங்கினைப் போன்ற காலுக்கும் இடம் கொடுத்தன.

செங்குத்து ஏறுதல் மனிதரல்லாத விலங்குகளுக்கு மட்டும் உரியதல்ல என்றும் ஃபேனினும் மெக்ராவும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். சில மனித உணவு சேகரிப்பாளர் சமூகங்களும் திறமையான ஏறுநர்களே. இந்தத் திறன் கால் எலும்புகளின் அமைப்பைவிட, நெகிழும் தசைநார்கள் மற்றும் தசைகளையே அதிகம் சார்ந்திருக்கும் என்று கருத்து உள்ளது.