கிரேட் பாரியர் ரீஃப்: பல ஆறுகளில் மேம்படும் நீர்த் தரம்

கரையை ஒட்டிய கிரேட் பாரியர் ரீஃப் பவளப்பாறைப் பகுதிகளுக்கு நீர் மாசுபாடு நீண்ட காலமாக நேரடி அச்சுறுத்தலாக இருந்து வருகிறது. விவசாய நிலங்களிலிருந்து வெளியேறும் வண்டல் மண் கடலுக்குள் சென்று கடல் புல் மற்றும் கரையோரப் பவளங்கள் மீது படிந்து அவற்றை மூடுகிறது. உரக் கழிவுநீரில் கலக்கும் நைட்ரஜன் பாசி வளர்ச்சியைத் தூண்டி பவளங்களின் ஆரோக்கியத்தைச் சேதப்படுத்தும். ஜர்னல் ஆஃப் என்வையர்ன்மென்டல் மேனேஜ்மென்ட் இதழில் வெளியான, ஆய்வாளர் கசாண்ட்ரா எஸ். ஜேம்ஸ் தலைமையிலான புதிய ஆய்வு ஒன்று, பவளப்பாறையை நோக்கிச் செல்லும் பல ஆறுகளில் இப்போது நீரின் தரம் மேம்பட்டு வருவதாகக் கூறுகிறது.

ஆராய்ச்சிக் குழு ஏழு முக்கிய ஆற்று அமைப்புகளில் இருந்து சேகரிக்கப்பட்ட 37 ஆண்டுகள் வரையிலான கண்காணிப்புத் தரவுகளை ஆய்வு செய்தது. உரத்திலிருந்து நீரில் கரையும் கனிம நைட்ரஜன் மற்றும் நீரில் மிதக்கும் வண்டல் மண் ஆகிய இரண்டையும் அவர்கள் கண்காணித்தனர். இந்த ஆற்றுப் படுகைகள் கிரேட் பாரியர் ரீஃப் நீர்பிடிப்புப் பகுதியில் மூன்றில் இரண்டு பங்கை உள்ளடக்கியவை; இது நியூசிலாந்து அளவுக்கான பரப்பளவு. பெரும்பாலான கண்காணிப்பு நிலையங்களில் நைட்ரஜன் மற்றும் வண்டல் மண் அளவில் சிறிய, ஆனால் அளவிடத்தக்க முன்னேற்றம் இருப்பதை ஆய்வு கண்டறிந்தது. ஹெர்பர்ட், பர்டேகின், பையனியர், டல்லி, பிட்ஸ்ராய் ஆகிய ஆறுகள் நீண்டகால முன்னேற்றம் காட்டியவற்றுள் அடங்கும். மழைப் பொழிவு மாற்றங்கள், சூறாவளிகள், நிலப் பயன்பாடு அல்லது உரப் பயன்பாட்டு முறைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைத் தொடர்ந்து இந்த முன்னேற்றம் நிலையான வேகத்தில் அல்லாமல் அவ்வப்போது பாய்ச்சல்களாக ஏற்பட்டது.

இந்த மாற்றத்திற்கான காரணத்தை ஆராய, துணை ஆய்வு ஒன்று 1910 முதல் 2024 வரை முக்கிய பயிர்ச் செய்கைப் பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட உரத்தின் அளவுத் தரவுகளைப் பயன்படுத்தியது. செயற்கை உரப் பயன்பாடு 2000களிலும் 2010களிலும் உச்சத்தை எட்டியது; பின்னர் பல கரும்பு மற்றும் வாழைப் பயிர்ப் பகுதிகளில் அது குறைந்துள்ளது. 2024ஆம் ஆண்டில் உரப் பயன்பாடு ஒவ்வொரு பகுதியின் உச்சத்தை விடவும் 25 முதல் 49 சதவீதம் வரை குறைவாக இருந்தது; ஆயினும் பயிர் விளைச்சல் மாறாமல் நிலைத்திருந்தது. மேம்பட்ட விவசாய மேலாண்மை முறைகள், நிலப் பயன்பாட்டு மாற்றங்கள், உயரும் உரச் செலவுகள் ஆகியவற்றின் கலவையே இந்தக் குறைவுக்குக் காரணமாக இருக்கலாம் என ஆராய்ச்சியாளர்கள் கருதுகின்றனர்.

இந்த முன்னேற்றம், இந்த ஆறுகள் இப்போது முழுமையாக ஆரோக்கியமாக உள்ளன என்று பொருள் அல்ல என ஆசிரியர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். ஈரநிலங்கள், கடல் புல், கரையோரப் பவளப்பாறைகளுக்குப் பொருத்தமான நிலை வரம்புகளை விட, பல ஆறுகளில் நைட்ரஜன் மற்றும் வண்டல் மண் அளவு இன்னும் அதிகமாகவே உள்ளது. காலநிலை மாற்றம், கடும் வானிலை, தொடர்ச்சியான நிலம் அழிப்பு ஆகியவற்றின் அழுத்தத்தை பவளப்பாறை இன்னும் எதிர்கொள்கிறது.

2014ஆம் ஆண்டு முதல், ஆஸ்திரேலியாவின் மத்திய அரசும் குயின்ஸ்லாந்து மாநில அரசும் பவளப்பாறையின் நீர்த் தரத்தை மேம்படுத்தும் நீர்பிடிப்புப் பகுதித் திட்டங்களுக்காக 5 பில்லியன் ஆஸ்திரேலிய டாலருக்கும் மேலாகச் செலவிட்டுள்ளன. 1981ஆம் ஆண்டு உலக பாரம்பரியப் பட்டியலில் பவளப்பாறை சேர்க்கப்பட்டதிலிருந்து அதைக் கண்காணித்து வரும் யுனெஸ்கோவுக்கு, 2028ஆம் ஆண்டில் ஆஸ்திரேலியா தனது நீர்த் தரத் திட்டத்தின் முன்னேற்றத்தை அறிக்கையிட வேண்டும். அதில் நைட்ரஜன் மற்றும் வண்டல் மண் போக்குகளும் இடம்பெறும்.