விண்வெளியிலிருந்து சாலைகளைப் பார்க்க முடியும் என நாசா எப்படி நிரூபித்தது

மே 1963-ல் நடந்த மெர்குரி-அட்லாஸ் 9 பணியின்போது, விண்வெளி வீரர் எல். கார்டன் கூப்பர் ஜூனியர் பூமியின் 29 வண்ணப் புகைப்படங்களை எடுத்தார்; அவர் சுமார் 100 மைல் உயரத்திலிருந்து மண் சாலைகளில் வாகனங்களையும், புகை கக்கும் ரயில்களையும், வீடுகளின் மேற்கூரைகளையும் பார்த்ததாகத் தெரிவித்தார். 20/20 பார்வையுள்ள விண்வெளி வீரர்களால் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து 150 அடிக்கும் குறைவான பொருட்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது என்று கருதிய பார்வை வல்லுநர்கள் இதை சந்தேகித்தனர்; எடையின்மை மனப்பிரமையை ஏற்படுத்துவதாகச் சில உளவியல் நிபுணர்கள் ஊகித்ததாக ஏர் ஃபோர்ஸ் அண்ட் ஸ்பேஸ் டைஜெஸ்ட் இதழ் தெரிவித்தது.

இந்தக் கேள்விக்குத் தீர்வு காண, நாசாவும் அதன் கூட்டாளிகளும் ஜெமினி V மற்றும் ஜெமினி VII பணிகளில் நடத்தப்பட்ட இரண்டு பார்வைத் தெளிவுத் திறன் சோதனைகளை உருவாக்கினர். ஒன்றில், விண்வெளி வீரர்கள் தொலைநோக்கி போன்ற ஒளியியல் கருவி வழியாகப் பல்வேறு நிலைகளிலும் மாறுபட்ட மாறுபாடு அளவுகளிலும் உள்ள செவ்வகங்களைப் பார்த்து அவற்றின் திசையை அடையாளம் காண வேண்டியிருந்தது. மற்றொன்று, ‘ஐ-க்யூ’ (Eye-Q) அட்டவணை என்று செல்லப்பெயர் பெற்ற பூமியில் அமைந்த பெரிய கண் பரிசோதனை அட்டவணைகளைப் பயன்படுத்தியது; இவை டோ கெமிக்கல் நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்ட 150 முதல் 600 அடி நீளமுள்ள வெள்ளை செவ்வகங்களைக் கொண்டு, டெக்சாஸின் லாரிடோவிலும் ஆஸ்திரேலியாவின் கார்னார்வானிலும் இருண்ட உழப்பட்ட மண்ணின் மேல் வைக்கப்பட்டன.

மேகமூட்டமான வானம், விண்கலத்தின் ஜன்னலால் சிதறடிக்கப்பட்ட சூரிய ஒளி, சாதகமற்ற சுற்றுப்பாதைக் கோணங்கள் ஆகியவை காட்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தினாலும், இரு பணிகளிலும் உள்ள விண்வெளி வீரர்கள் சில சுற்றுகளில் லாரிடோ இடத்தின் சில பகுதிகளைப் பார்க்க முடிந்தது. பறப்பிற்கு முன்பும், போதும், பிறகும் நடத்தப்பட்ட தொலைநோக்கி பாணி சோதனைகளின் முடிவுகளுடன் இணைந்து, விண்வெளி வீரர்கள் சுற்றுப்பாதையிலிருந்து சாலைகளையும், அலைகளை உருவாக்கும் கப்பல்களையும் உண்மையிலேயே பார்க்க முடியும் என்றும், இரண்டு வார விண்பயணத்தின்போது பார்வை மோசமடையவில்லை என்றும் சோதனைகள் காட்டின.

விண்வெளி வீரர்களின் மனநிலையை நிரூபிப்பதைத் தாண்டி இந்த முடிவுகள் முக்கியத்துவம் பெற்றன: சுற்றுப்பாதையிலிருந்து என்ன பார்க்கவும் புகைப்படம் எடுக்கவும் முடியும் என்பதில் அறிவியல் சமூகத்திற்கு இருந்த ஆர்வம், நாசா மற்றும் அமெரிக்க புவியியல் ஆய்வு நிறுவனம், கடற்படை ஆராய்ச்சி அலுவலகம், அமெரிக்க வேளாண் துறை ஆகியவை பிரத்யேக பூமி-கண்காணிப்பு கருவிகளுக்காக வாதிட வழிவகுத்தது; இது 1972-ல் ஏவப்பட்டு பின்னர் லேண்ட்சாட் 1 என மறுபெயரிடப்பட்ட எர்த் ரிசோர்சஸ் டெக்னாலஜி சாட்டிலைட்டுக்கு வழிவகுத்தது; இதன் படங்கள் பயிர்களையும் கடல்களையும் இயற்கை பேரிடர்களையும் கண்காணிக்கப் பயன்பட்டன.