தென் பெருங்கடல் கார்பனை உறிஞ்சுவதிலிருந்து வெளியிடும் நிலைக்கு மாறக்கூடும்: ஆய்வு

பூமியின் வெப்பநிலை உயர்வை தொழில் புரட்சிக்கு முந்தைய கால நிலையை விட 1.5 டிகிரி செல்சியஸாகக் கட்டுப்படுத்தும் திட்டங்கள், நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வை அடைவதையும், காற்றிலிருந்து கார்பன் டை ஆக்சைடை அகற்றுவதையும் நம்பியே உள்ளன. சயின்ஸ் அட்வான்சஸ் இதழில் வெளியான புதிய ஆய்வு ஒன்று, காலநிலை சிமுலேஷன்கள் மூலம் ஒரு எதிர்பாராத விளைவை சுட்டிக்காட்டுகிறது. அண்டார்டிக்காவைச் சுற்றியுள்ள தென் பெருங்கடல், கார்பனை உறிஞ்சும் நிலையிலிருந்து கார்பனை வெளியிடும் மூலமாக மாறக்கூடும் என்று அது கூறுகிறது.

உலகின் பெருங்கடல்கள், மனிதனால் உமிழப்படும் கார்பன் டை ஆக்சைடில் தோராயமாக 30% அளவை உறிஞ்சுவதாக மதிப்பிடப்படுகிறது; இதில் 40% முதல் 50% வரை தென் பெருங்கடலின் பங்களிப்பே ஆகும். குளிர்ந்த நீர் கார்பன் டை ஆக்சைடைக் கரைத்து ஆழ்கடலுக்குக் கொண்டு செல்கிறது; அதே நேரம், சூரிய ஒளி படும் மேற்பரப்பு நீரில் வாழும் ஃபைட்டோபிளாங்க்டன் (சிறு தாவர உயிரினங்கள்) ஒளிச்சேர்க்கைக்காக கார்பனை உறிஞ்சுகின்றன. உமிழ்வுகள் குறையும்போதும் தென் பெருங்கடல் இந்த உறிஞ்சும் தன்மையைத் தொடருமா என்பது குறித்து ஆய்வாளர்களுக்கு உறுதி இல்லை.

நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வு (ZEC) மற்றும் காற்றிலிருந்து நேரடியாக கார்பனைப் பிடிக்கும் முறையின் மூலம் தொடர்ச்சியான எதிர்மறை உமிழ்வு (NEG) ஆகிய இரண்டு கற்பனை நிலை, நீண்டகால சூழல்களை ஆராய்ச்சி குழு இயக்கியது. ஒவ்வொரு சூழலுக்கும் 10 சிமுலேஷன்களை ஒப்பிட்டு, அவற்றை கண்காணிப்பு தரவுகளுடன் சரிபார்த்தது. இரு சூழல்களிலும், தென் பெருங்கடல் ஒரு சிறிய கார்பன் உறிஞ்சியிலிருந்து பெரிய அளவிலான கார்பன் வெளியீட்டு மூலமாக மாறியது; வளிமண்டல கார்பன் டை ஆக்சைடு குறைந்த பிறகும் இந்த மாற்றம் நீடித்தது. 2001 ஆம் ஆண்டில் தென் பெருங்கடல் ஆண்டுக்கு சதுர மீட்டருக்கு சுமார் 2.8 கிராம் கார்பனை உறிஞ்சியது. ஆனால் இறுதியில் ZEC சூழலில் ஆண்டுக்கு சதுர மீட்டருக்கு சுமார் 8.6 கிராமும், NEG சூழலில் 8.5 கிராமும் கார்பனை வெளியிடும் என சிமுலேஷன்கள் காட்டுகின்றன. உமிழ்வுகள் தோராயமாக 2050ஆம் ஆண்டில் உச்சத்தை அடையும் என சிமுலேஷன் காட்டுகிறது.

இந்த மாற்றத்திற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருப்பதாக குழு கண்டறிந்தது: தென் பெருங்கடலின் மேற்பரப்பு நீர் தொடர்ந்து வெப்பமடைவது ஒரு காரணம். கடல்நீரின் ஆல்கலினிட்டி (அமிலத்தன்மையை நடுநிலைப்படுத்தும் திறன்) படிப்படியாகக் குறைவது இரண்டாவது காரணம். வெதுவெதுப்பான நீரில் கார்பன் டை ஆக்சைடு குறைவாகவே கரையும்; ஆல்கலினிட்டி குறையும்போது கார்பனை உறிஞ்சும் இரசாயன திறனும் மேலும் பலவீனமாகிறது. இவை இரண்டும் கடலுக்குள் கார்பன் டை ஆக்சைடின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்க வைத்து, அது வளிமண்டல அழுத்தத்தை மீறும்போது, ஓட்டத்தின் திசை தலைகீழாகி, கடல் கார்பனை உறிஞ்சுவதற்குப் பதிலாக வெளியிடத் தொடங்குகிறது. NEG சூழலில், தென் பெருங்கடல் 2154ஆம் ஆண்டில் உறிஞ்சியிலிருந்து வெளியீட்டு மூலமாக முழுமையாக மாறுகிறது; NEG முயற்சிகள் 2196ஆம் ஆண்டில் நிறுத்தப்பட்ட பிறகு படிப்படியாக பழைய நிலைக்குத் திரும்புகிறது.

இந்த ஆய்வு ஒரே ஒரு காலநிலை மாடலை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது; அண்டார்டிக்கா பனிப்பாறையை இது கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. தென் பெருங்கடலின் கார்போனேட் இரசாயன அமைப்பை—ஆல்கலினிட்டி உள்பட—பல தசாப்தங்களுக்கு தொடர்ந்து கண்காணிப்பது அவசியம் என ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர், இதன் மூலமே காலநிலை தணிப்பு நடவடிக்கைகளின் பயனை உறுதிப்படுத்த முடியும்.