தேய்ந்தாலும் புதிய மேற்பரப்பை உருவாக்கிக்கொள்ளும் இந்த மின்முனை பசுமை ஹைட்ரஜன் உற்பத்தியை மலிவாக்கக்கூடும்

சீன அறிவியல் அகாடமியின் ஆய்வாளர்கள், தானாகவே புத்துயிர் பெறும் ஒரு மின்முனையை உருவாக்கியுள்ளனர். பொதுவாகச் சேதம் விளைவிக்கும் ஒரு செயல்முறையை இது ஒரு வடிவமைப்புச் சிறப்பாக மாற்றி, பசுமை ஹைட்ரஜன் உற்பத்தியை மலிவாகவும் நீண்ட காலம் நீடிக்கக்கூடியதாகவும் ஆக்கும்.

மின்னாற்பகுப்பு எனும் முறை மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தி நீரை ஹைட்ரஜனாகவும் ஆக்ஸிஜனாகவும் பிரிக்கிறது. அந்த மின்சாரம் சூரிய அல்லது காற்று ஆற்றல் போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க மூலங்களிலிருந்து வரும்போது, உற்பத்தியாகும் ஹைட்ரஜனில் நேரடி கார்பன் உமிழ்வு இருக்காது. ஆனால் இந்த செயல்முறையின் முக்கிய படியான ஆக்ஸிஜன் வெளியேற்ற வினை (OER), ஹைட்ரஜன் உருவாவதை விட மிக மெதுவாக நடைபெறுகிறது. இதற்கு மிகவும் செயலூக்கமுள்ள வினையூக்கிகள் தேவை; ஆனால் மின்னாற்பகுப்பியின் கடும் இயக்க நிலைமைகளில் இந்த வினையூக்கிகள் கரைந்துவிடலாம், மறுசீரமைக்கப்படலாம் அல்லது வேலை செய்வதை நிறுத்திவிடலாம்.

ஹெஃபேய் இயற்பியல் அறிவியல் நிறுவனங்களின் ஒரு பகுதியான திண்ம நிலை இயற்பியல் ஆய்வகத்தில் குவோவென் மெங் மற்றும் பின் சென் தலைமையிலான குழு இதை உருவாக்கியது. நிக்கல், கோபால்ட், இரும்பு, குரோமியம், வெனேடியம் ஆகிய ஐந்து உலோகங்களை ஒரே உயர்-என்ட்ரோபி ஆன்டிபெரோவ்ஸ்கைட் அமைப்பில் அவர்கள் இணைத்தனர். இதைத் தனி பூச்சாக இடாமல், நுண்துளையுள்ள நிக்கல் நுரையின் மேலேயே நேரடியாக வளர்த்தனர். இந்த ஆய்வு ஏசிஎஸ் நானோ இதழில் வெளியிடப்பட்டது.

காரக் கரைசலில், 100 மில்லிஆம்பியர் ஒவ்வொரு சதுர சென்டிமீட்டருக்கும் என்ற மின்னோட்ட அடர்த்தியை அடைய இந்த மின்முனைக்கு வெறும் 279 மில்லிவோல்ட் கூடுதல் மின்னழுத்தமே தேவைப்பட்டது. இது 500 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக இயங்கியது. அயனி பரிமாற்ற மென்படலம் (AEM) மின்னாற்பகுப்பியில் பொருத்தப்பட்டபோது, 1.662 வோல்ட் மின்கல அழுத்தத்தில் 500 மில்லிஆம்பியர் ஒவ்வொரு சதுர சென்டிமீட்டருக்கும் என்ற அடர்த்தியை இது வழங்கியது. இது 400 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக, சிறிதளவே செயல்திறன் இழப்புடன், நிலைத்திருந்தது.

இந்த மின்முனை வேதியியல் ரீதியாக மாறாமல் இருக்கவில்லை என பகுப்பாய்வு காட்டியது: பயன்பாட்டின்போது அதன் சில உலோகக் கூறுகள் படிப்படியாகக் கரைந்து, மேற்பரப்பில் ஒரு புதிய செயலூக்க அடுக்கு உருவாக அனுமதித்தன. இது வினையூக்கியை வெறுமனே சிதைப்பதற்குப் பதிலாக, மின்னூட்ட பரிமாற்றத்தையும் ஆக்ஸிஜன் வெளியேற்றத்தையும் மேம்படுத்தியது என மெங் தெரிவித்தார்.