பண்டைய வாரி தளத்தில் பெருவிய முடியில்லா நாய்களுக்கான முதல் நேரடி சான்று

பெரு நாட்டின் வாரி பேரரசின் நிர்வாக, இறுதிச்சடங்கு மையமான காஸ்டில்லோ டி வார்மேயில், பெருவிய முடியில்லா நாய்களுக்கான முதல் நேரடி சான்றை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர். இந்த கண்டுபிடிப்புகள் ஜர்னல் ஆஃப் ஆந்த்ரோபோலாஜிக்கல் ஆர்க்கியாலஜி இதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

லிமாவிலிருந்து சுமார் 190 மைல் தொலைவில் அமைந்துள்ள காஸ்டில்லோ டி வார்மே, சுமார் 110 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது. இது 600 முதல் 1050 சிஇ வரை வாரி பேரரசுக்கு சேவை செய்தது -- இது இன்காக்களின் எழுச்சிக்கு சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இதன் மிகக் காய்ந்த பாலைவனச் சூழல், அரிதான கரிமப் பொருட்களைப் பாதுகாத்துள்ளது; இதில் முடியும் காதுகளும் இணைந்தபடி இயற்கையாக பதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு நாய் மண்டையோடும் அடங்கும். இதன் மேல் பண்டைய பெருவில் இறந்தவர்களை அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட 'சின்னபார்' எனும் சிவப்பு வர்ணப்பொருள் பூசப்பட்டுள்ளது.

டார்ட்மவுத் மானிடவியல் துறையின் ஆய்வுத் தோழர் வெரோனிகா டோம்சிக் இந்த ஆய்வின் முதன்மை ஆசிரியர். சில நாய் எலும்புக்கூடுகளில் ஒருபோதும் முளைக்காத பற்கள், குறிப்பாக முதல் முன்கடைவாய்ப் பற்கள் இல்லாதிருந்ததை அவர் கவனித்த பின், இவற்றை பெருவிய முடியில்லா நாய்களாக அவர் அடையாளம் கண்டார். நாய்களில் முடியின்மைக்குக் காரணமான அதே மரபணுவே பற்களின் எண்ணிக்கை குறைவதற்கும் காரணம் என்பது இதன் பொருள்.

குறைந்தது 19 நாய்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் 341 நாய் எலும்புத் துண்டுகளையும், முழுமையாக இயற்கையாக பதப்படுத்தப்பட்ட ஒரு ஆண் நாயையும் ஆய்வாளர்கள் மீட்டெடுத்தனர். நாய்களின் உணவுமுறை, சாத்தியமான தோற்றம் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்ய கார்பன், நைட்ரஜன், ஆக்சிஜன், ஸ்ட்ரோன்ஷியம் ஐசோடோப் பகுப்பாய்வு முறையை அவர்கள் பயன்படுத்தினர். இது ஐசோடோப் பகுப்பாய்வு எனப்படும் ஒரு முறை. 'மாஸ்டர் பாஸ்கெட்மேக்கர்' என்று செல்லப்பெயர் பெற்ற உயரிய கைவினைஞருடன் ஒரு நாய்க்குட்டி புதைக்கப்பட்டிருந்தது. அரண்மனையில் ஒரு வளர்ந்த நாய் புதைக்கப்பட்டிருந்தது. கல்லறையைக் காக்கப் பலியிடப்பட்டதாகக் கருதப்படும் ஒரு ஆண் காவலருடன் மற்றொரு நாய்க்குட்டியின் எலும்புகளும் புதைக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்த தளத்தில் மனிதர்களும் நாய்களும் இணைந்து வாழ்ந்தனர் என்பதை கண்டுபிடிப்புகள் காட்டுவதாக டோம்சிக் தெரிவித்தார். ஆனாலும் கடந்தகால உணர்வுகளை தொல்பொருள் முறைகள் மூலம் பிடிப்பது கடினம் என்பதால், அவற்றின் பிணைப்பை மறுகட்டமைப்பது சவாலானது என்றார். இன்று போலவே கடந்த காலத்திலும் மக்களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடையிலான உறவு பெரும்பாலும் முரண்பட்டதாக இருந்தது என்பதை எடுத்துக்காட்டுவதும் இந்த ஆய்வின் நோக்கமாக இருந்தது என அவர் தெரிவித்தார். ஒரு குழுவினருக்கு செல்லப்பிராணியாக இருப்பது, அதே நேரத்தில் அண்டை வீட்டாருக்கு தொல்லையாகவும் இருக்கலாம் என அவர் கூறினார்.