விண்கல் மீட்டியோரைட்டாக மாறும் ஏழு நிலைகளைக் கண்டறிந்த விஞ்ஞானிகள்

பூமியில் விழுந்த 75 மீட்டியோரைட்டுகளை ஆய்வு செய்ததன் மூலம், வளிமண்டலத்தைக் கடக்கும்போது ஒரு விண்கல் கடக்கும் ஏழு நிலைகளை விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். ஒவ்வொரு நிலையும் வெவ்வேறு இயற்பியல் செயல்முறைகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. வெறும் ஆவியாதல் மட்டுமல்ல, விண்கற்கள், வால்நட்சத்திரத் துகள்கள் நிறை, வேகத்தை இழக்கும் விதத்தை பல காரணிகள் தீர்மானிக்கின்றன என்று இக்கண்டுபிடிப்புகள் காட்டுகின்றன. இவை வைலி ஆன்லைன் லைப்ரரியில் வெளியான ஒரு கட்டுரையில் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

"கடும் மோதலின் வெப்பத்தால், ஒளியால் திடமான பாறைகள் ஆவியாகிவிடும் என்று முன்பு நினைத்தோம்," என்று SETI நிறுவனம் மற்றும் நாசா அமெஸ் ஆய்வு மையத்தைச் சேர்ந்த குழுத் தலைவர் பீட்டர் ஜென்னிஸ்கென்ஸ் கூறினார். "அதற்குப் பதிலாக, முதலில் உருகுதலும், பின்னர் துண்டாதலும் தான் ஒரு பாறை நிறையை இழக்கும் விதத்தைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன என்பதைக் கண்டறிந்தோம்," என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

வளிமண்டலத்தில் உயரமாக இருக்கும்போது, அதிர்வலை பாறையை சூடாக்க, முதலில் அது ஒரு 'நட்சத்திரம் விழுதல்' ஆக மாறுகிறது. பின்னர் அது ஒரு தீக்குண்டமாக பிரகாசிக்கிறது. அந்த நிலையில் தான் அது உருகுதல் மூலம் அதிக நிறையை இழக்கிறது. வேகமாக நகரும் காற்று உருகிய பொருளின் துளிகளை இழுத்துச் செல்கிறது. மேற்பரப்பிலிருந்து சுமார் 40 மைல் (60 கிலோமீட்டர்) உயரத்தில், பாறை ஏற்கெனவே தன் அசல் நிறையில் 40 சதவீதம் வரை இழந்திருக்கலாம். பிறகு அது துண்டாகத் தொடங்குகிறது; விண்வெளியில் ஏற்பட்ட மோதல்களால் முன்பே இருந்த வெடிப்புகள் காரணமாக இது எதிர்பார்த்ததைவிட முன்னதாகவே நிகழ்கிறது. இறுதியாக ஒரு பெரும் உடைவு, துண்டுகளை அதிக வேகத்தில் பறக்கவைக்கிறது. "அந்த இறுதி உடைவு துண்டுகளை அதிக ஒப்பீட்டு வேகத்தில் பறக்கவைக்கிறது," என்று ஜென்னிஸ்கென்ஸ் கூறினார். சுமார் 20 கிராமுக்கும் அதிக எடையுள்ள மீட்டியோரைட்டுகள் பரவலாகச் சிதறும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார். இறுதி நிலையில், மீதமுள்ள துண்டு போதுமான அளவு மெதுவாகி ஒளிர்வதை நிறுத்துகிறது. உருகுதல் நின்று, அதன் மேற்பரப்பில் ஒரு மெல்லிய மேலோடு உருவாகிறது.

தரையை அடையும் மீட்டியோரைட்டுகள், அதிக உருகுதல், துண்டாதலுக்கு உட்பட்டவை. இதனால் அவை முழுவதுமாக எரிந்துபோகாமல் தரையிறங்க போதுமான அளவு வேகம் குறைகின்றன. இதன் விளைவான துண்டுகள் பொதுவாகச் சிறியவை. பூமியின் காற்று அவற்றை பாதையிலிருந்து விலக்கிச் செல்லும் அளவுக்கு அவை மெதுவானவை. பெரிய, ஆபத்தான விண்கற்கள் ஒன்று வளிமண்டலத்தில் நுழைந்தால் என்ன நிகழும் என்பதை கணிக்க இந்தச் செயல்முறைகளைப் புரிந்துகொள்வது உதவக்கூடும் என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். 2013ஆம் ஆண்டு ரஷ்யாவின் செல்யாபின்ஸ்கில் வெடிப்பை ஏற்படுத்திய 20 மீட்டர் அகலமுள்ள விண்கல்லும் இதே நிலைகளைக் கடந்தது என்று ஜென்னிஸ்கென்ஸ் கூறினார்.